به دلیل تغییر آدرس فید بلاگ، بسیاری از مخاطبانم را از دست داده‌ام. اگر هنوز مایل به پی‌گیری نوشته‌های من هستید، فید جدید را مشترک شوید.

اگر می‌خواهید با من در تماس باشید، به من ایمیل بزنید.

سپاس از وقتی که گذاشتید.

“توسعه‌دهنده‌ی وب، یک متخصص نرم‌افزارهای تحت وب یا به بیانی دیگر، یک برنامه‌نویس زبان‌های کدنویسی وب است که بیشتر فعالیت او در زمینه‌‌ی توسعه‌ی نرم‌افزارهای تحت وب (web applications)،  به منظور گسترش وب جهان‌گستر است؛ در واقع هر برنامه‌نویسی که جهت ایجاد، گسترش و برطرف‌کردن نقص‌های برنامه‌های کاربردی در قالب پروتکل‌های HTTP -و متعلقات آن پروتکل- به فعالیت می‌پردازد، توسعه‌دهنده وب لقب می‌گیرد”.

در عرصه‌ی وب، به طور کلی دو دسته توسعه‌دهنده وجود دارد: توسعه‌دهنده فنی و توسعه‌دهنده معناگرا. توسعه‌دهنده فنی بایستی به دو شیوه‌ی کدنویسی وب مسلط باشد: نخست- کدنویسی بر پایه‌ی مرورگر و سیستم کاربر (client)، و دوم- کدنویسی تحت کارگزار (server). کدنویسی بر پایه‌ی مرورگر شامل الگوهای آبشاری (CSS)، زبان نشانه‌گذاری استاندارد وب (HTTML) و وابسته‌های دیگر آن چون XHTML و هم‌چنین زبان اسکریپت‌نویسی جاوااسکریپت است که توسعه‌دهنده فنی باید به دست‌کم دو مورد از زبان‌های اشاره شده تسلط کافی داشته‌باشد. شیوه‌ی دوم، برنامه‌نویسی بر مبنای سیستم کارگزار یا همان server است که این شیوه از گستردگی زیادی برخوردار است. زبان‌های قابل استفاده در این شیوه، بسیار گوناگون و پلتفرم‌های آن، کاربردی‌تر هستند. از زبان‌های برپایه‌ی کارگزار می‌توان به پایتون، روبی، php، جاوا و زبان‌های دات‌نت‌ی چون asp.net اشاره‌کرد.

با مطرح شدن بحث «وب معناگرا» (Semantic Web) شاخه‌ی جدیدی از توسعه‌ی وب ایجاد می‌شود که به آن “توسعه‌ی محتوایی” یا “معناگرایی”  گفته می‌شود. برای درک بهتر مطلب، نخست باید با وب معناگرا آشنا شوید. این وب به این دلیل معناگرا نام گرفته‌است که باطن آن این گونه‌است. همان‌طور که در وب ۲، اسناد میان ما تبادل می‌شد، در نسل آینده‌ی وب، معناها تبادل خواهند شد. این همان چیزی‌است که بعضی از متخصصان با عنوان نسل سوم وب از آن یاد می‌کنند. منظور از معناها، اطلاعات است. اطلاعاتی که زندگی ما با آن‌ها جریان دارد. در نسل‌دوم وب، ما همه‌ی تلاش‌مان بر تقسیم اسناد بین کاربران شبکه‌های اجتماعی بوده‌است؛ این اسناد چیزی نیستند جز همین متن‌هایی که در وب می‌خوانیم و عکس‌هایی که در سرویس‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذاریم و قطعه‌های موسیقی که آنلاین می‌شنویم. منظور از تبادل اسناد در این بحث، معرفی لینک‌ها به دیگران، و تقسیم خوراک‌ها (feeds) است. با اطمینان می‌توان گفت که این تبادل با ورود به نسل سوم نیز پا برجا خواهد ماند اما روش ارتباطی ما دگرگون خواهد شد. با آشکار شدن وب معناگرا، با روش‌های جدیدی آشنا می‌شویم که نیاز ما را به کامپیوترهای شخصی‌مان کاهش می‌دهد. برای مثال، یک دستگاه پخش‌کننده‌ی موسیقی را فرض کنید (برای مثال iPod)؛ این دستگاه به صورت آنلاین به شناسه‌ی شما در یک سرویس اجتماعی تحت وب متصل است و هر زمان که ترانه‌ای می‌شنوید، نام ترانه و اطلاعاتی را درباره‌ی سازنده‌ی آن و توضیحاتی از قبیل این‌که شما چه‌مدت این ترانه را شنیده‌اید و چه تعداد دفعاتی آن‌را بازپخش کرده‌اید، به آن سرویس مخابره می‌کند. با این‌کار مخاطبان/دنبال‌کنندگان شما بدون این‌که خودتان چیزی بنویسید، از موسیقی دل‌خواه‌تان با خبر خواهند شد. این یک مثال ساده‌ی وب معناگراست؛ در واقع شیوه‌ی مخابره‌ی پیام‌ها و محتواها دگرگون خواهد شد. ارتباط با اینترنت از راه تلفن‌های همراه، دستگاه‌های پخش موسیقی و Tablet ها، جایگزین ارتباط سنتی کاربران از طریق کامپیوترهای شخصی به اینترنت خواهد شد. در وب معناگرا، جستجوگرهای وب قادر به کاوش میان ملودی‌های موسیقی، سکانس‌های فیلم‌های سینمایی با فرمت مشخص، تشخیص چهره‌ها از روی تصویر پروفایل شخصی و تمایز میان مفاهیمی چون پرسش‌های مطرح شده توسط جستجوکننده از سایر اطلاعات، خواهند بود. در واقع، وب معناگرا کتاب‌خانه‌ی عظیمی از اطلاعات نگارشی، صوتی، تصویری و محاسباتی است که با استفاده از محاسبات هوشمند ماشینی به یکدیگر مرتبط شده‌اند.

با اطمینان وب معناگرا، نیاز به توسعه‌دهنده‌هایی فراتر از توسعه‌دهنده‌های فنی دارد. آدم‌هایی با خصوصیات و مشخصات جدید که با دسته‌ی اول توسعه‌دهنده‌ها متفاوت‌اند. این گروه جدید علاوه بر توانایی کافی در زمینه‌ی کدنویسی و مهارت‌های برنامه‌نویسی برپایه‌ی وب، بایستی محاسبات برپایه‌ی الگوریتم، فلسفه‌ی اعداد، هستی‌شناسی انسان به منظور درک نیازهای کاربران هنگام جستجو در شرایط مختلف زمانی و مسائلی این چنین را به دانسته‌های خود بیافزایند. به چنین آدم‌هایی، توسعه‌دهنده‌های وب معناگرا (Semantic Web Developers) گفته می‌شود. اگر شما توسعه‌دهنده هستید و قصد دارید خود را برای وب معناگرا که نسل آینده‌ی وب خواهد بود آماده کنید، به چیزی فراتر از برنامه‌نویسی نیاز دارید. شما از این پس باید به دنبال مفاهیمی فراتر از برنامه‌نویسی‌های منطقی سنتی باشید؛ با نگاهی به موتور دانستنی‌های محاسباتی Wolfram Alpha که از نشانه‌های ظهور وب سمانتیک است، درخواهید یافت که تنها آموختن زبان‌های برنامه‌نویسی برای توسعه‌دهنده‌‌ی معناگرا شدن کافی نیست و شما باید اطلاعات بیشتری در زمینه‌های علمی مختلف از جمله منطق و علوم وابسته به آن کسب کنید. باید با محاسبات ریاضی بیشتری آشنا شوید و از طرفی با پرس‌و‌جو از کاربران، با نیازهای آن‌ها آشنا شوید. وب آینده، برای بر طرف‌کردن نیاز‌های مردم خواهد بود. برای شروع فرآیند توسعه‌دهنده‌ی معناگرا شدن، به مستنداتی نیاز است که با دانستن آن‌ها می‌توان زمینه‌ی وب سمانتیک را فراهم کرد. در ادامه چند مستند گردآوری شده‌است:

OWL Web Ontology Language

Semantic Web Activity Statement

Semantic Web Tools

What is RacerPro

Semantic Web Architecture

مدتی‌است خرچنگ‌زاده‌ای در وبلاگش، شروع به ایراد اتهامی بی‌اساس نسبت به آرش آبادپور (نویسنده بلاگ کمانگیر) کرده‌است. هاتف خالدی، نویسنده‌ی وبلاگ خرچنگ‌زاده، در ۱۲ آگوست، پست‌ی منتشرکرده‌است که در آن، آبادپور متهم به استفاده از واژه‌هایی چون: “و-یا-گ-ر-ا” و “زان-ا-ک-س” در عنوان بلاگش در رکوردهای جستجوگر گوگل -برای جذب بیشتر مخاطب- شده‌است. این درحالی‌است که آبادپور، پیش‌تر چنین روش‌هایی را برای جذب مخاطب ناپسند خوانده‌بود. نویسنده‌ی پست یادشده در وبلاگ خرچنگ‌زاده مدعی‌است که بلاگ کمانگیر از همان روشی که خود آن‌را مذموم می‌داند برای هدایت‌کردن جستجوگران داروهای جنسی و روان‌گردان به سوی خود، استفاده می‌کند.

متهم‌کننده مدعی‌است که آبادپور با استفاده از ابزار Google Webmaster عبارات داروهای جنسی و روان‌گردان را به رکوردهای سایت خود افزوده‌است. درست است که وبلاگ کمانگیر از متا تگ ابزار وب‌مستر گوگل استفاده می‌کند، اما چنین اتهامی در همان ابتدا قابل رد است؛ اگر این اتهام صحت داشت، می‌بایست نتیجه‌ی جستجو فقط در جستجوگر گوگل شامل عبارات داروهای جنسی و روان‌گردان می‌شد. اما با یک جستجوی ساده  در جستجوگرهای دیگری چون Yahoo و Bing به نتیجه‌ی مشابه دست‌یافتم: + و +. نتیجه: اگر آبادپور با استفاده از ابزار وب‌مستر گوگل، عبارات داروهای جنسی و روان‌گردان را به رکوردهای سایت خود اضافه کرده‌بود، نتیجه‌ی جستجو فقط در گوگل شامل آن عبارات می‌شد؛ اما نتیجه‌ی مشابهی در دو جستجوگر یاهو و بینگ به دست آمده‌است. این نتیجه سند محکمی برای رد اتهام از کمانگیر است. تشابه عبارات در گوگل، یاهو و بینگ ثابت می‌کند آبادپور از ابزار وب‌مستر گوگل برای درج آن عبارات استفاده نکرده‌است. چنین چیزی واقعا محال است که آبادپور در سرویس وب‌مستر گوگل آن عبارات را وارد کند و نتیجه در یاهو و بینگ نیز همان باشد.

کسی که پست اتهام علیه آبادپور را با عنوان “شارلاتانیسم سایبری و شاید هم کمی بدتر” نوشته‌است؛ احتمالا ناشی است و اطلاعات کمی درباره‌ی فناوری موتورهای جستجو دارد. با اطمینان پژوهش بیشتر و کمی اندیشیدن پیش از انتشار یک نوشته، می‌تواند از گسترش شایعاتی این‌چنین در وب فارسی جلوگیری‌کند. جالب این‌جاست که هاتف خالدی، اصل ادب را زیر پا گذاشته‌است و در وبلاگی دیگر با لحنی نه‌چندان مناسب، اتهام بی‌اساس علیه آبادپور را به استهزا، تکرار کرده‌است.

اما به‌راستی اصل ماجرا چیز دیگری بوده‌است. چند وقت پیش متوجه وجود عبارات یادشده در مقابل نتایج جستجوی “kamangir” شده‌بودم و متناسب با اطلاعاتی که درباره‌ی حمله‌های Pharma Hack داشتم، گمان کردم که کمانگیر نیز قربانی چنین حمله‌ای شده‌است. خود آبادپور در پست تازه‌ی خود -پس از ایراد اتهام- درباره‌ی این حمله به سایت‌ش، نوشته‌است و خبر از پاک‌سازی زیردامنه‌های وب‌سایت‌ش از آلودگی به فارما داده‌است. کاربران حرفه‌ای وردپرس به خوبی می‌دانند که حمله‌ی فارما به فایل‌های php نرم‌افزار وبلاگ، یکی از رایج‌ترین حملات به فایل‌های هسته‌ی وردپرس است. با کاوشی ساده در انجمن وردپرس می‌توانید از رواج این مسئله مطمئن شوید. Pharma یا نام درست‌تر آن: Cloaking Hack یک روش Malware برای تغییر دادن عباراتی‌است که در نتیجه‌ی جستجوی همه‌ی جستجوگرها نمایش داده می‌شوند و علاوه بر وردپرس، در بسیاری از سیستم‌های مدیریت محتوا نیز قابل ایجاد است. نام فارما (/داروسازی) به دلیل معرفی‌کردن داروهای جنسی و روان‌گردان، روی این حمله گذاشته شده‌است. روش این حمله به این صورت است که فارما کد دست‌رسی promotion را در هسته‌ی وردپرس وارد می‌کند و بعد به خودش اجازه‌ی ویرایش دل‌خواه و دست‌کاری در پایگاه داده و پلاگین‌هایی چون Akismet (که برای جلوگیری از spam ها نوشته‌شده‌است) می‌دهد. پاک‌سازی این حمله واقعا کار دشواری‌است، به خصوص برای وب‌سایت‌های با چند sub domain که همه‌ی آن‌ها شامل تعداد زیادی پلاگین نصب شده‌اند. به عنوان مثال فایل‌های زیر از پلاگین‌های Akismet، Pagenavi، Tweetme  را باید اصلاح‌کرد و ضمن پیدا کردن کد فارما، باید آن‌فایل‌ها را حذف و بازسازی کرد:

akismet/wp-akismet.php
wp-pagenavi/db-pagenavi.php
tweetmeme/.tweetmem.old.php

قربانی چنین حمله‌ای علاوه‌بر گرفتن نسخه پشتیبان و پاک‌سازی پایگاه داده‌ی وبلاگ خود، مجبور است پلاگین‌ها و زیردامنه‌های سایت خود را نیز زیر و رو کند تا بتواند به طور کلی پاک‌سازی نماید؛ به این ترتیب، قربانی مجبور است وقت زیادی (۲ تا ۴ ساعت، متناسب با شدت گستردگی فارما) برای پاک‌سازی وب‌سایت خود صرف‌کند. خوب‌است بدانید وب‌سایت‌های امنیتی معتبری چون Sucuri تا به حال در مورد این حمله نوشته‌اند و روش‌هایی را برای مقابله با آن بیان کرده‌اند. این‌را هم باید گفت که پس از پاک‌سازی، باید به خزنده‌ها یا crawler های جستجوگرها، فرصت داد تا داده‌های جدید را پالایش کنند.

با جستجویی در گوگل می‌توانید مشاهده کنید که این حمله در وب جهانی بسیار شایع است. متهم‌کردن وبلاگ‌نویس با سابقه‌ای چون آرش آبادپور به استفاده از روش نادرستی که خودش آن را ناپسند می‌داند، کاری غیرقابل قبول است و من این اشتباه را از طرف هاتف خالدی و بعضی دوستان در وب فارسی -که متاسفانه به شدیدتر شدن این اتهام دامن زدند- به حساب نداشتن اطلاعات کافی در زمینه‌ی سامانه جستجوگرها و نکات امنیتی وب‌سایت‌ها می‌گذارم و امیدوارم در آینده شاهد چنین اشتباه‌هایی نباشیم. در پایان، دوباره مانند پست پیشین بلاگم از وب‌نویسان می‌خواهم به نقدنویسی سازنده و مثبت بیاندیشند تا وبی سالم داشته باشیم.

پ.ن: دیدگاهی در بلاگ خرچنگ‌زاده نوشتم که هنوز تایید نشده‌است.

برای شروع نقد، به یک الگو یا خط فکری نیاز داریم تا نقد را از آن خط فکری شروع‌کنیم. در مقوله‌های مختلف، نقد را از چند بعد متفاوت بررسی می‌کنند. پیشنهاد من برای وب فارسی، نقد دو بعدی است؛ یعنی دسته‌بندی کلی نقد به دو بعد اصلی: نخست- بعد قالب، سپس- بعد محتوا. می‌توان این دو دسته را به دو گروه مختلف سپرد تا آن‌ها با توجه به تخصص‌شان، نقد بنویسند. اگر بخواهم این دو بعد اصلی را بیشتر بازکنم، باید با یک مثال شروع‌کنم. شما مقوله‌ی فیلم‌سازی را در نظر بگیرید؛ منتقدان “قالب”، در مورد نحوه‌ی تصویربرداری، صدابرداری، صحنه‌آرایی، نورپردازی، محیط فیلم، بازی‌گردانی و خیلی موارد دیگر از همین قبیل ابراز عقیده می‌کنند. برای مثال می‌گویند که بازی‌گردانی فیلم بسیار ضعیف بوده اما تصویربرداری آن، تحسین‌برانگیز است. چنین نقد کوتاهی را در بعد قالب جای می‌دهیم؛ یعنی نقدی که قالب را با معیارهای استاندارد می‌سنجد. در نقطه‌ی مقابل، محتوای فیلم، داستان فیلم، فیلم‌نامه، کارگردانی، موفقیت یا عدم موفقیت در برقراری ارتباط با مخاطب و خیلی چیزهای دیگر را در بعد “محتوا” قرار می‌دهیم.

نمونه‌ی بالا، مثال ساده‌ای از نقد دو بعدی بود. حال اگر بخواهیم چنین نقدی را برای وب فارسی تعمیم بدهیم، باید درمورد یک وب‌سایت فارسی، ظاهر وب‌سایت، زبان برنامه‌نویسی استفاده‌شده، فناوری‌های به کار رفته، قالب‌بندی، رنگ‌بندی متناسب با موضوع، رعایت استانداردهای W3 و همه‌ی مواردی را که می‌توان به عنوان پایه و قالب وب‌سایت مورد بررسی قرار داد، در بعد قالب بگذاریم و از کسانی که توسعه‌دهنده‌ی وب هستند و با اصول طراحی و به کارگیری فناوری‌های به روز وب آشنا هستند، بخواهیم به انتقاد از یک وب‌سایت بپردازند. باز هم در طرف مقابل بایستی، محتوای وب‌سایت، موضوع، دسته‌بندی، رعایت اصول ویرایشی در نوشتن، ساختار نوشته‌های نویسنده و خیلی موارد دیگر را تحت عنوان محتوا، مورد نقد قرار دهیم.

این دو بعد، هسته و ساختار نقد ما را تشکیل خواهند داد. در این‌میان، می‌توان به حاشیه‌های مفید اشاره‌کرد و به عنوان مثال از نکته‌های مثبت و منفی وب‌سایت مورد بررسی، یاد کرد و یا از تیم توسعه‌دهنده‌ی آن سایت، درخواست‌کرد که نقد را مورد بررسی قرار دهند و در سایت‌شان تجدید نظر کنند. در مقاله‌ی انتقادی می‌توان پرسش‌هایی را بدون پاسخ مطرح کرد که نوعی گوش‌زد به مدیر سایت مورد بررسی است؛ آن مدیر می‌تواند به پرسش‌ها پاسخ‌دهد و یا با آوردن دلایلی، خود را تبرعه کند.

رعایت احترام در تمام مراحل فرآیند انتقاد، سفارش می‌شود و همچنین بهتر است برای یکنواخت بودن نقد، هر کس متناسب با تخصص خود به نوشتن بپردازد؛ یعنی توسعه‌دهنده‌ی وب، نقدی در بعد قالب بنویسد و به عنوان مثال یک ویراستار، به نقد محتوایی بپردازد. ادبیات انتقادی می‌تواند محاوره هم باشد که این شیوه، از طنز هم می‌تواند بهره بگیرد. بررسی و انتقاد تنها برای وب‌سایت‌ها نیست؛ منتقدان می‌توانند بررسی وبلاگ‌ها و حتی مجله‌های اینترنتی را هم در برنامه‌ی خود قرار دهند.

در مجموع وبی که با نظارت همگانی جلو برود و در مدیریت، از دیدگاه کاربرانش هم بهره ببرد، بدون شک موفق خواهد شد و راه درستی را خواهد رفت. اگر نقدنویسی در وب فارسی باب شود، وبی سالم‌تر، پر محتواتر و کاربرپسندتری خواهیم داشت. در پایان از وب‌نویسان متخصص دعوت می‌کنم از این پس، به نقدنویسی توجه بیشتری کنند.

دو نمونه نقد از وب فارسی»

+ جشنواره وب ایران و سوالاتی در ذهن

+ نقدی بر سایت های خبری اصول گرا

PHP Development Tools Project نام کامل یک بسته‌ی نرم‌افزاری خوب و کامل است که به‌اختصار PDT Project نام‌گذاری شده‌است. این پروژه‌ی نرم‌افزاری، یک محیط توسعه مجتمع کامل برای توسعه‌دهندگان زبان PHP است که بیشتر/همه‌ی component های مورد نیاز یک توسعه‌دهنده PHP را فراهم می‌سازد. این محیط توسعه برای پلتفرم Eclipse ساخته شده‌است تا قدرت این پلتفرم را به نمایش بگذارد. در مورد Eclipse SDE باید بگویم که یک محیط توسعه نرم افزار چندزبانه است که به صورت نرم‌افزار آزاد و بازمتن منتشر می‌شود. PDT برای Eclipse ساخته شده‌است و کسی‌که بخواهد PHP را در لیست چند زبانه Eclipse داشته‌باشد، می‌تواند از آن استفاده‌کند. این پروژه کاملا cross-patform است و زنجیره‌ی ابزار آن برای توسعه PHP در سیستم‌عامل‌های مختلف قابل استفاده‌است. این نرم‌افزار تحت اجازه نامه عمومی Eclipse منتشر می‌گردد که توسط بنیاد Eclipse تنظیم شده‌است. این بنیاد یک کنسرسیوم متشکل از تعداد زیادی از شرکت‌های بزرگ جهانی است که از شرکت‌های پایه‌ی آن می‌توان به Oracle، Nokia و IBM اشاره‌کرد. بنیاد یادشده در سایت رسمی خود اعلام کرده‌است که تا این لحظه 170 شرکت کوچک و بزرگ به عضویت این نهاد در آمده‌اند*. به هر حال PDT یک جایگزین مناسب برای همه نرم‌افزارهای غیرآزادی است که در همین زمینه به فعالیت می‌پردازند. اگر یک محیط توسعه مجتمع کامل برای توسعه PHP در سیستم‌عامل مورد استفاده‌ی خود نیاز دارید و می‌خواهید باز متن و آزاد هم باشد، PDT Project را دریافت کنید.

بلاگیلو

این‌که یک نرم‌افزار آزاد باشد، بازمتن باشد، کاربردی هم باشد و مهم‌تر این که وطنی باشد، یعنی با یک نرم‌افزار کارآمد طرف هستیم! Blogilo (بخوانید: بلاگیلو) چنین نرم‌افزاری است؛ برنامه‌ای کاربردی که توسط مهرداد مومنی و گلناز نیلیه نوشته و ساخته‌شده‌است و برای مدیریت وبلاگ و ارسال نوشتار به وبلاگ به‌کار می‌رود. بلاگیلو برای محیط میزکار”کی‌دی‌ای” نوشته شده و تحت مجوز GPL منتشر می‌شود. این برنامه علاوه بر سیستم‌عامل لینوکس، روی ویندوز هم قابل استفاده‌است (می‌بایست برای ویندوز کامپایل شود) و cross-platform لقب می‌گیرد. این برنامه‌ی مفید از بسیاری از سیستم‌های مدیریت محتوا مانند وردپرس، مووبل تایپ، بلاگر و متاوبلاگ پشتیبانی می‌کند؛ علاوه بر این، از بلاگیلو می‌توانید به عنوان یک نرم‌افزار ویرایش‌گر متن و ویرایش‌گر زبان نشانه‌گذاری HTML استفاده کنید. در بلاگیلو، کاربر می‌تواند پست‌های وبلاگ خود را به‌روزرسانی، حذف یا ویرایش کند یا پستی را منتقل سازد. این برنامه محیط پیش‌نمایش یک پست را در وبلاگ شما شبیه‌سازی نیز می‌کند که شما را از دست‌رسی از طریق مرورگر به سیستم مدیریتی وبلاگ‌تان، بی‌نیاز می‌کند. به‌علاوه شما در بلاگیلو یک غلط گیر املایی را -که پیش‌فرض KDE است- در اختیار دارید که بیشتر زبان‌ها را پشتیبانی می‌کند. جالب‌است بدانید “بلاگیلو” یک واژه‌ی ساختگی با زبان فراساخته‌ی اسپرانتو است به معنای ابزار بلاگ.

این نرم‌افزار با استفاده از زبان برنامه‌نویسی سی‌++ نوشته شده که می‌توانید مراحل توسعه‌ی آن‌را از این‌جا دنبال کنید. توسعه‌دهندگان نرم‌افزارهای آزاد می‌توانند برای هم‌کاری در این پروژه، نسخه‌های مختلف آن‌را با کاربردهای مختلف (برای مثال کامپایل‌های سیستم‌عامل‌های غیر از لینوکس) آماده‌سازی کنند و از این‌صفحه، توسعه‌ی خود را به اطلاع توسعه‌دهندگان اصلی بلاگیلو برسانند. برای دریافت نرم‌افزار بلاگیلو متناسب با سیستم عامل مورد استفاده‌ی خود می‌توانید به صفحه‌ی دریافت برنامه، مراجعه کنید.

نمی‌دانم تشکر و قدردانی از طریق نوشتن در یک بلاگ شخصی تا چه حد می‌تواند موثر باشد؛ اما به هرحال من از همین پست از نجف دریابندری به‌خاطر همه‌ی کتاب‌هایی که برای فارسی‌زبان‌ها ترجمه‌کرد، به‌خاطر تک‌تک واژه‌های زیبایش، سپاس‌گزاری می‌کنم و امیدوارم باز هم شاهد فعالیت‌های ایشان باشم.

گوش کنید.

گسترش کوتاه‌نویسی (Minimal) که این‌روزها بسیار چشم‌گیر است * ، از دلایلی‌است که پدیده کاهش تولید محتوا را سبب شده‌است. افزایش مشغله‌های فکری و کم‌بود وقت کافی باعث شده بسیاری از وبلاگ‌نویسان به این شیوه‌ی تولید نوشته، روی بیاورند. مینی‌مال که انواع مختلفی دارد ممکن است یک جمله باشد یا در نهایت به یک پاراگراف ختم شود. پس به جز ایده‌ی نوشتن مینی‌مال (که واقعا یک هنر محسوب می‌شود)، تمامی مراحل تولید این نوع نوشته به سرعت صورت می‌گیرد: بلاگر ایده‌ای در ذهن دارد، آن‌را شکل می‌بخشد و در فرصت کوتاهی در وبلاگ‌ش منتشر می‌کند. آن پست در سرویس‌های اجتماعی اینترنت به اشتراک گذاشته می‌شود و خواندن آن هم برای مخاطبان بسیار آسان‌تر و سریع‌تر از خواندن یک پست طولانی در یک وبلاگ تخصصی‌است. پس کوتاه‌نویسی باعث شده وبلاگ‌ها از تخصصی بودن خارج شوند و به جملات کوتاه – و در عین حال زیبا – بسنده‌شود. این سبک از نوشته‌ها زمانی زیبا و خواندنی هستند که مخاطب وبلاگ‌های فارسی، پس از خواندن تعداد زیادی پست نسبتا حجیم، آن‌ها را بخواند و از تضادی که بین دو سبک نوشته‌ها وجود دارد لذت ببرد. اما این‌روزها تعادل میان کوتاه‌نویسی و بلندنویسی در وب فارسی بر هم خورده و این موضوع علاوه بر منفی کردن شتاب تولید محتوا، لذت خواندن نوشته‌های کوتاه را نیز کم‌تر کرده‌است.

سایت‌های اجتماعی، مسبب دیگر کاهش نوشته‌های جدید در وب‌فارسی است. استقبال از سایت‌های اجتماعی جذابی چون Google Reader  و Facebook، باعث شده تولید محتوا، از وبلاگ‌ها به آن‌سرویس‌ها منتقل شود. در واقع بسیاری از بلاگرها به‌جای انتشار محتوای خود در وبلاگ‌شان، آن نوشته را مستقیما از طریق سایت‌های اجتماعی منتشر می‌کنند و به‌اشتراک می‌گذارند. پس در این بحث به‌این نتیجه می‌رسیم که تولید نوشته وجود دارد، اما در سایت‌های اجتماعی محدود شده‌است. به بیان بهتر، پست‌های منتشر شده در اختیار مخاطبان کم‌تری نسبت به مخاطبان وبلاگ‌ها قرار می‌گیرد. هر یک از ما که در سایتی اجتماعی مانند Google Reader فعالیت داریم، در نهایت ممکن‌است مخاطبان‌مان به عدد خاصی محدود شوند؛ اما مخاطبان وبلاگ‌ها به هیچ عددی محدود نمی‌شوند.

نبود انگیزه برای تولید محتوا عامل دیگری‌است که وبلاگ‌نویسی به زبان فارسی را تحت تاثیر قرار داده‌است. بسیاری از بلاگرهای امروزی بر این باورند که نوشتن، هیچ فایده‌ای برای‌شان ندارد و به همین دلیل دست از نوشتن می‌کشند! در واقعیت، آن‌ها انگیزه‌ای برای ادامه فعالیت‌شان ندارند پس ترجیح می‌دهند که یا ننویسند، یا کوتاه و بدون موضوع بنویسند. درحالی که این باور، اشتباه‌است. نوشتن -حتی اگر مخاطبی در کار نباشد- همیشه برای نویسنده مفید است، کسی که می‌نویسد، میل به پیشرفت دارد و هر بار سعی‌ش برآن‌است که بهتر بنویسد و در پایان از نظر موضوع نگارش، شیوه نگارش و خیلی چیزهای دیگر پیشرفت خواهد کرد.

پدیده کاهش شتاب وبلاگ‌نویسی در وب‌فارسی، به عقیده من زودگذر خواهد بود، اما برای این‌که هرچه زودتر آن‌را پشت سر بگذاریم، به چند پیشنهاد اشاره می‌کنم. ابتدا این‌که نویسندگان وبلاگ‌ها، خودشان را به کوتاه‌نویسی محدود نکنند. کوتاه‌نویسی زمانی زیباست که در تضاد با نوشته‌های حجیم باشد. دوم این‌که نوشته‌های‌تان را ابتدا در وبلاگ‌تان منتشر کنید و سپس آن‌را در سایت‌های اجتماعی به‌اشتراک بگذارید؛ به این ترتیب هم وبلاگ‌تان پرطرف‌دار می‌شود، هم در آن‌سایت اجتماعی طرف‌دار خواهید داشت و هم چرخ وبلاگ‌نویسی فارسی، باز خواهد چرخید! و در آخر از بلاگرها می‌خواهم با هدف به کارشان ادامه بدهند تا انگیزه‌ی وبلاگ‌نویسی از بین نرود و زبان فارسی هم‌چنان به عنوان یکی از زبان‌های پیشگام در وبلاگ‌نویسی به شمار بیاید.

—

*: به هیچ‌عنوان قصد زیر سوال بردن سبک زیبای کوتاه‌نویسی را ندارم.

گسترش روز افزون اطلاعات و ارتباطات، پیشرفت سریع دانش و فناوری، افزایش شتاب در انجام امور روزمره و موارد بسیاری از این قبیل، همه و همه حاکی از وجود پدیده‌ای است که بسیاری از فعالیت‌های زندگی ما را دگرگون ساخته و تحت تاثیر خود قرار داده‌است.
این پدیده‌ی شگرف که انقلابی در زمینه‌ی توزیع اطلاعات در جهان به راه انداخته، همان اینترنت است که بسیاری از ما از آن استفاده می‌کنیم یا دست کم نام آن را از رسانه‌های مختلف شنیده‌ایم و یا مطالبی درباره‌ی آن در روزنامه‌ها، مجلات و کتاب‌های متعدد خوانده ایم.
اینترنت، عظیم‌ترین منبع اطلاعاتی جهان و گسترده‌ترین شبکه‌ی اجتماعی انسان‌ها، زندگی ما را به طور قابل ملاحظه‌ای تحت تاثیر خود قرار داده و همه‌ی ما درگیر آن شده ایم. حتی بسیاری از کسانی که از این سرویس استفاده نمی‌کنند یا شرایط استفاده از اینترنت برایشان فراهم نیست، خواسته یا ناخواسته وارد جریان تاثیرگذار اینترنت شده‌اند؛ البته به صورت غیرمستقیم.
امروزه جوانب مختلف زندگی بشر به اینترنت وابسته شده است. از اولین دوره‌ی تکامل انسان – که همان دوره‌ی یادگیری در مدارس است – تا باقی دوره‌ها، حضور شبکه‌ی اینترنت به خوبی احساس می‌شود. این روزها در سطح جهان، کمتر دانش آموز یا دانشجویی پیدا می‌شود که از فناوری‌های وابسته به اینترنت استفاده نکند و از اهمیت آن بر سیر تکامل آموزشی خود چشم بپوشد. در مدارس و دانشگاه‌ها، پژوهش‌ها و تحقیقات به طرز شگفت‌آوری به شبکه‌ی جهانی وب – که از فناوری‌های تحت پوشش اینترنت است – وابسته شده‌است و تقریبا بدون یاری گرفتن از وب سایت‌های اینترنتی، انجام پژوهش‌های بزرگ غیرممکن است.
آسان‌تر از این نمی‌شود! شما موضوعی در اختیار دارید که موظف به انجام پژوهشی پیرامون آن هستید. به اینترنت متصل می‌شوید، نرم افزار مرورگر اینترنتی دل‌خواه خود را اجرا می‌کنید، وارد موتور جستجوگر مورد نظر خود می‌شوید و موضوع مذکور را تایپ می‌کنید؛ تنها با یک کلیک ساده، به انبوهی از اطلاعات دست می‌یابید که هر کدام در وب سایتی متمایز، بایگانی شده است. صفحات متعدد با سلیقه‌های مختلف، فقط درباره‌ی یک موضوع، کاربر را وسوسه به انجام پژوهش‌ها و کاوش‌های بیشتری می‌کند. هربار، نتیجه‌ها بیشتر از قبل خواهند بود؛ صفحات گسترده تر می‌شوند؛ برای هر موضوع زیرمجموعه‌های فراوانی پیدا می‌شوند و انبوه اطلاعات، چنان کاربر را در خود غرق می‌کند که گذر زمان احساس نمی‌شود و کاربر پس از رسیدن به نتیجه‌ی دلخواه، متوجه می‌شود که علاوه بر رسیدن به مطلوب خود، حجم عظیمی از اطلاعات را به گنجایش مغز خود افزوده‌است و دانستنی‌های خود را چند برابر ساخته؛ آن‌هم در فرصتی اندک و در نهایت آرامش خاطر.
با اینترنت، کاربر برای رسیدن به خواسته‌ی خود، حق انتخاب دارد و دامنه‌ی این حق بسیار گسترده‌است. این دامنه‌ی وسیع، هنگامی دو چندان می‌شود که جستجوها به زبان بین‌المللی نیز انجام شود. هنگامی نتیجه‌ی کاوش‌های اینترنتی واقعا ایده‌آل خواهند بود که کاربر به زبان انگلیسی هم مسلط باشد و بتواند جستجوی خود را در سطح جهانی نیز تکرار کند. مقایسه‌ی نتیجه‌ها در دو زبان مختلف، با وجود فرهنگ‌ها و سلایق متعدد، واقعا دلچسب است و در کاربر حسی را به وجود می‌آورد که اصطلاحا به آن “اندیشه‌ی چند بعدی” گفته می‌شود. این که دریچه‌های ذهن ما باز شود و عقاید مختلف درباره‌ی موضوعی واحد را با هم داشته باشیم، به ما در از دست دادن تعصب‌های بی دلیل، کمک شایانی می‌کند.
پهنای تاثیرات اینترنت به همین‌جا محدود نمی‌شود؛ اثرات مستقیم این فناوری روی کار و فعالیت‌های شغلی ما تمرکز کرده و آن را مورد هدف قرار داده‌است. انجام پروژه‌های مختلف به صورت آنلاین، خرید و فروش‌های پر رونق اینترنتی، تجارت و مدیریت تحت وب و بسیاری دیگر، از وابستگی مشغله‌های زندگی ما به اینترنت و متعلقات آن خبر می‌دهد. شبکه‌های بین بانکی از جمله‌ی همین متعلقات است. با ظهور اینترنت، فعالیت‌های بانکی چنان تحولی پیدا کرد که کمتر کسی فکر آن را می‌کرد. حتی تصور این که روزی به عصر پیش از اینترنت باز گردیم و از بانکداری اینترنتی، سیستم‌های خودپرداز بانکی و این دسته از خدمات چشم‌پوشی کنیم، برای‌مان بسیار دشوار است.
به عنوان مثال، بسیاری از ما عادت کرده‌ایم برای پرداخت قبوض مختلف به جای اتلاف وقت در صف‌های طولانی بانک‌ها، از روش پرداخت اینترنتی استفاده کنیم و با گذشت زمان این عادت در ما قوی‌تر شده، به طوری که دیگر نظام بانکداری سنتی را منسوخ می‌دانیم.
هرچه بیشتر نکته‌بین باشیم، از تاثیر اینترنت در همه‌ی ابعاد زندگی بیشتر خبردار می شویم. همان‌گونه که می دانید، یکی دیگر از ابعاد مهم زندگی همه‌ی ما، زندگی اجتماعی درکنار آشنایان و دوستانمان است و تجربه ثابت کرده‌است که وابستگی بشر به زندگی اجتماعی‌اش غیرقابل انکار است. در ابتدای ظهور اینترنت، بسیاری فکر می‌کردند که این فناوری منجر به کاهش ارتباطات میان مردم می‌شود و ممکن‌است باعث انزوای انسان‌ها و کاهش اجتماعی بودن آن‌ها شود. اما این روزها شاهد آن هستیم که اینترنت نه تنها روابط ما را کاهش نداده، بلکه آن را بیشتر هم کرده و حتی این رابطه‌ها را به صورت جهانی ساخته‌است.
امروزه کم‌تر کاربری یافت می‌شود که از اینترنت استفاده کند اما عضویتی در یکی از شبکه‌های اجتماعی مجازی نداشته باشد. شبکه‌های اجتماعی در اینترنت، موجب گسترده‌تر شدن دامنه‌ی ارتباطات ما هم شده‌است؛ ما می‌توانیم آشنایانی را که مدت بسیاری است از آن‌ها خبر نداریم یا از آن‌ها بسیار دور هستیم، در فضای مجازی پیدا کنیم و معاشرتمان را با آن‌ها از سر بگیریم. دوستانی را که زمان درازی‌است ندیده‌ایم، بار دیگر می‌بینیم و در مجموعه‌ای گسترده‌تر، به دوستی‌مان ادامه می‌دهیم. می‌توانیم از کتاب‌ها، فیلم‌ها، سلایق و عقاید یکدیگر استفاده کنیم و آن‌ها را با سایر دوستانمان به اشتراک بگذاریم؛ آن‌هم با چند کلیک. در حالی که این کارها، پیش‌تر بسیار وقت‌گیر بودند و نیاز به حوصله‌ی فراوانی داشتند و همه‌ی این‌ها در نهایت به رشد فکری و تکامل دسته‌جمعی کاربران کمک می‌کند.
*
صحبت از اثرات اینترنت بر زندگی ما چنان وسیع‌است که نیاز به تالیف متون متعدد احساس می‌شود و نمی‌توان تنها به یک مقاله بسنده کرد. هر قدر ابعاد زندگی ما وسیع‌تر شود، تاثیر مستقیم و غیر مستقیم اینترنت نیز بر زندگی ما گسترده‌تر می‌شود و این‌دو تا زمانی‌که کمالات و دانستنی‌های بشر نامحدود باشند، به یکدیگر وابسته خواهند بود و تا زمانی که تکنولوژی دیگری جایگزین اینترنت نشود، زندگی ما هم مستقل از این شبکه‌ی جهانی نخواهد شد.
این‌چنین است که جهان انسان‌ها به کامپیوترها وابسته شده‌است و جدا کردن انسان‌ها از کامپیوترهایشان امری غیرممکن تلقی می‌شود. به‌آسانی می‌توان دریافت که تلاش برای دورکردن بشر از اینترنت، امری کاملا بیهوده‌است و مطمئنا چنین تلاشی بی‌نتیجه خواهد ماند.

امی مک‌دونالد به‌تازگی (در 8 مارس 2010) آلبومی منتشر کرده به نام A Curious Thing که برگردان این نام به فارسی می‌شود: ‘یک چیز غریب’ یا ‘چیزی غریب’. سبک اصلی آلبوم یک چیز غریب همان Soft Rock است، با این حال بسیاری از طرف‌داران موسیقی امی، این آلبوم را در ژانر Rock قرار می‌دهند. فضای این آلبوم به عقیده‌ی من کاملا با نامش هماهنگ است؛ همه‌چیزش غریب است، ملودی‌ها برای شنونده ناآشنا هستند و موسیقی آن طوری‌است که انگار تا به‌حال چنین سبکی نشنیده‌اید. پیش از انتشار آلبوم، امی برای هوادارانش نوشته بود: “در حال نوشتن ترانه‌ها برای آلبوم هستم… چند دمو از کار را شخصا رکورد کردم… بعضی از ترانه‌ها واقعا شگفت‌انگیز هستند… فقط صبر کنید تا آلبوم آماده شود…”. این ذوق خواننده‌ی 22 ساله پیش از انتشار آلبوم، نشان‌دهنده‌ی تازه‌کار بودن او نیست؛ بیان‌گر علاقه‌ی شدیدی‌است که به کار خود دارد و نشان‌دهنده‌ی این‌است که او گفته‌هایش را خیلی زود عملی می‌کند. همان‌طور که در سایت رسمی امی نوشته‌شده؛ امی در بهار 2009 شروع به نوشتن ملودی‌های آلبوم می‌کند. او ایده‌ی هر Track را از زندگی روزمره‌اش الهام می‌گیرد. روزانه شعرها و ایده‌هایش برای نوشتن ترانه‌ها را در دفتر یادداشت‌های روزمره‌اش می‌نویسد و سپس در استودیو، آن‌ها به زبان موسیقی ترجمه می‌شوند. در این آلبوم، امی علاوه بر خواندن، نوازندگی گیتار را هم برعهده دارد. آلبوم از 14 قطعه (Track) تشکیل شده و زمان کل آلبوم 50:18  است.

امی مک‌دونالد: یک چیز غریب

سه موضوع کلی “یک چیز غریب” را تشکیل می‌دهد: امید به زندگی، عشق، فرار از تنهایی. در جوامعی که مردم غرق در زندگی شهری شده‌اند، احساس و نیاز به حس‌کردن را از بین برده‌اند یا دلیلی برای ادامه‌ی زندگی ندارند، یک چیز غریب با 14 ترانه به آن‌ها کمک می‌کند دوست داشته‌باشند، زندگی‌کنند و از موسیقی لذت ببرند. اگر قرار بود این آلبوم مثل بسیاری دیگر از آلبوم‌های غربی فقط برای فروش بیشتر ساخته شود، خواننده‌اش به فروش بیشتر آلبوم پیشین خود ادامه می‌داد و یا تور‌های بسیاری برای اجرای ترانه‌های قبلی‌اش برپا می‌کرد و آن‌قدر پول جمع می‌کرد تا دیگر به خواندن آلبوم جدیدی نیاز نداشته‌باشد. منتقدان غربی، امی مک‌دونالد را خواننده‌ای می‌خوانند که صنعت موسیقی را انتخاب نکرده و به‌جای آن به هنر موسیقی روی‌آورده‌است. یک چیز غریب، آلبومی‌است که BBC Music رتبه‌ی very positive به‌آن داده و وب‌سایت بریتانیایی OMHMusic – که در امتیازدهی کمی سخت‌گیراست -از 5 نمره به آن 3.5 داده‌است.

نخستین ترانه‌ی آلبوم “Don’t Tell Me That It’s Over” (به من نگو تمام شده‌است) با نوازندگی گیتار آکوستیک توسط خود امی، فضای آهنگ را شخصی‌تر کرده و با وجود این‌که گروهی متشکل از Sarah Erasmus و Bob Clearmountain و Jolyon Dixon – که همگی آن‌ها شهرتی نسبی در کشور خود دارند – در مراحل تهیه‌ی این آهنگ نقش به‌سزایی داشته‌اند؛ تمام آهنگ برپایه‌ی سلیقه‌ی خود امی مک‌دونالد نوشته‌شده و تهیه شده‌است. موضوع آهنگ که ترانه اصلی آلبوم به شمار می‌رود، نشان‌دهنده‌ی احساس خواننده نسبت به شرایط زندگی در جوامع امروزی‌است. خواننده در این آهنگ به دور شدن از زندگی مادی و این‌که پول نمی‌تواند زشتی‌ها را پنهان کند، اشاره می‌کند و می‌گوید که می‌خواهد زندگی کند – نه آن زندگی که دیگران می‌شناسند -. ژانر دقیق این ترانه، Folk Rock اسکاتلندی است؛ شاخه‌ای از راک که عناصر موسیقی بومی اسکاتلند را در خود جای داده‌است و این عناصر موسیقی، شنونده‌ی باتجربه را به یاد روزهای خاکستری اما پر امید ِ زندگی در اسکاتلند می‌اندازد.

‘یک چیز غریب’ با آلبوم قبلی خواننده تفاوت دارد، از سبک پیشین خواننده فاصله گرفته و به راک نزدیک‌تر شده‌است. این آلبوم مطمئتا دلخواه مخاطبان شرقی نیست، تناسبی با موسیقی و فرهنگ فارسی نیز ندارد، اما همه‌ی انسان‌های جهان در چیزهای زیادی باهم مشترک‌اند و موسیقی زبانی‌است جهانی؛ پس شنیدن ترانه‌های ‘یک چیز غریب’ با هدف زنده‌کردن عشق و امید به زندگی، به همه توصیه می‌شود؛ اگر خارج از ایران هستید، می‌توانید این آلبوم را از مراکز موسیقی خریداری کنید هم‌چنین خرید اینترنتی آلبوم بهترین گزینه به شمار می‌آید. نسخه‌ی دیجیتالی این آلبوم برای طرف‌داران iPod  روی سرویس iTunes هم قابل دریافت است.

موزیک‌ویدئوی ترانه Don’t Tell Me That It’s Over را از این‌جا مشاهده کنید.

+ وب‌سایت شخصی Amy Macdonald

+ Page رسمی آلبوم A Curious Thing

اگر این ایده توسط یکی از وبلاگ‌نویسان به صورت یک بازی وبلاگی مطرح بشود، مطمئنا جذابیت بیشتری خواهد داشت. مثلا وبلاگ‌نویسان از یکدیگر دعوت کنند که از سیستم عامل‌های مختلف استفاده کنند و تجربه‌ی خودشان را در قالب پست‌هایشان به خواننده‌ها گزارش بدهند. البته مشکلاتی چون پایین بودن سرعت اینترنت و نداشتن امکانات کافی برای مهاجرت های مداوم از سیستم عامل‌ها به یکدیگر ممکن است مانع گسترش چنین بازی وبلاگی شود؛ به همین دلیل است که خودم بازی را مطرح نکردم.

خوب‌است بگویم خواندن نوشته‌هایی از وبلاگ جادی، در شکل‌گیری این ایده، نقش زیادی داشت.

محیط برنامه LMMS

اگر می‌خواهید تحت سیستم عامل لینوکس به ویرایش فایل‌های صوتی بپردازید، نرم‌افزار آزاد و منبع‌باز LMMS را به شما پیشنهاد می‌کنم. برنامه‌ی LMMS یکی از بهترین و ساده‌ترین نرم‌افزارهایی‌است که برای ویرایش فایل‌های موسیقی در لینوکس وجود دارد. LMMS (یا Linux MultiMedia Studio) برنامه‌ی قدرتمندی‌است که به منظور ساخت و ویرایش فایل‌های صوتی نوشته شده‌است. این برنامه امکانات گسترده‌ای دارد؛ با کمک LMMS شما یک کتاب‌خانه شامل افکت‌های گوناگون، بیت‌ها و ملودی‌های مورد علاقه‌ی خود را می‌سازید و از آن‌ها در فایل‌های موزیک خود استفاده می‌کنید. یکی دیگر از امکانات این برنامه، Beat+Bassline-Editor است؛ یعنی Beat و Bass با هم در یک Timeline قرار گرفته‌اند (مانند FL Studio) که کار ویرایش را تا حد زیادی جذاب می‌کند. با این برنامه شما یک Piano-Roll هم دارید که می‌توانید از آن برای ساختن ملودی و pattern استفاده کنید. این برنامه از پلاگین‌های مختلف پشتیبانی می‌کند که با گسترش تعداد پلاگین‌های نوشته شده برای این نرم‌افزار، کار با آن جالب‌تر از پیش شده‌است. LMMS با بسیاری از استانداردهای صوتی مانند SoundFont2, VST(i), LADSPA, GUS Patches  و مهم‌تر از همه MIDI سازگار است و در عین حال می‌توانید فایل‌های Fruityloops® Project یا همان FLP را وارد محیط فایل‌تان کنید. علاوه بر همه‌ی این‌ها، این برنامه چند-پلتفرمه است و روی سیستم‌عامل‌های مختلف قابل اجراست. نرم‌افزار LMMS با زبان سی‌پلاس‌پلاس نوشته‌شده و تحت لایسنس GPL منتشر می‌شود.

+ دریافت نرم‌افزار LMMS

+ وب‌سایت پروژه

همه‌ی فیلدهای یک فرم، دارای مشخصه‌های خاص خود هستند. از جمله این مشخصه‌ها، name است. در فرم‌های مخصوص نظرات وبلاگ‌ها، فیلدهایی مثل نام، ایمیل و آدرس وب‌سایت وجود دارد و پس از آن‌هم فیلد بزرگ‌تری برای درج دیدگاه کاربر قرار گرفته‌است. یکی از نکاتی که در ساختن فرم‌های وب به آن دقت نمی‌شود، استفاده از name درست و استاندارد برای فیلدهاست. یک طراح وب نباید از هر اسمی برای فیلدهای خود استفاده کند. برای مثال اگر یک فیلد قرار است نام کاربر را در خود جای دهد، استفاده از کلماتی مثل yourname و firstname ایرادی ندارد، اما مناسب‌تر آن‌است که از واژه‌ی author یا name برای فیلد “نام کاربر” استفاده‌کنیم. به عنوان مثال، اگر به بخش کامنت‌های یک وبلاگ که توسط وردپرس پشتیبانی می‌شود مراجعه کنید، می‌بینید که برای name فیلد “نام کاربر” از واژه author استفاده شده‌است.

کد زیر یک فیلد “نام کاربری” با name استاندارد را بیان می‌کند:

<input name=”author” id=”author” type=”text” value=”Your Name” />

و برای یک فیلد که ایمیل کاربر را دریافت می‌کند، استفاده از مشخصه‌ی email مناسب‌است:

<input name=”email” id=”email” type=”text” value=”Your Email” />

و برای یک فیلد که آدرس وب‌سایت/بلاگ کاربر را دریافت می‌کند، استفاده از مشخصه‌ی url مناسب‌است:

<input name=”url” id=”url” type=”text” value=”Your Website” />

برای  فیلد اصلی که دیدگاه و نظر کاربر را در خود جای می‌دهد، استفاده از مشخصه‌ی comment مناسب‌است:

<textarea name=”comment” id=”comment”></textarea>

اگر در فرم‌های وب، از مشخصه‌هایی که ذکر شد استفاده کنیم، کاربری که وارد سایت شما شده، از cache مرورگر خود برای پرکردن فیلدهای فرم شما استفاده می‌کند؛ زیرا اطلاعات خود را پیشتر در یک وب‌سایت که فرم‌های استاندارد دارد (مثل بلاگ‌های وردپرس) وارد کرده و آن‌ها در مرورگر کاربر ذخیره شده‌اند. یا کاربر می‌تواند به کمک نوارابزار گوگل (که روی مرورگرش نصب شده) به صورت خودکار فیلدهای فرم شما را کامل کند؛ چون قبلا اطلاعات خود را در سیستم نوارابزار مذکور، ثبت کرده‌است. اما سوالی که پیش می‌آید این‌است که آیا این مشخصه‌ها واقعا استاندارد هستند؟ یا این‌که منبع این استانداردها کجاست؟ پاسخ به این سوال‌ها، وب‌سایت‌های معتبر است. شما اگر به سیستم‌های وبلاگ‌نویسی برتر سر بزنید، می‌بینید که آن‌ها هم از همین مشخصه‌ها برای  name فیلدهایشان استفاده کرده‌اند. پس اگر شما توسعه‌دهنده‌ی یک سیستم وبلاگ‌نویسی یا طراح یک سیستم مدیریت محتوا هستید، برای بخش کامنت‌های سیستم‌تان، از مشخصه‌های معتبر استفاده کنید تا یک سرویس کاربر پسندتر داشته باشید.

- مرتبط با:

مشخص کردن لینک‌های متعارف (rel canonical)

استودیوی بازی سازی فنائی بازی جدیدی منتشر کرده که شخصیت اول آن “عرفان“٬ خواننده و رپر ایرانی‌است. داستان بازی به این‌صورت است که عرفان به همراه دوستانش (خشایار و افرا) قصد دارند به ایران بازگردند. اما در طول راه، هواپیمای آن‌ها به دلیلی نامعلوم، سقوط می‌کند و بعد از این‌که عرفان به هوش می‌آید، اثری از دوستانش نیست. در این بازی، عرفان باید به دنبال دوستانش بگردد تا راز این حادثه را کشف کند و در ادامه‌ی بازی اتفاقاتی عجیب برایش رخ می‌دهد.

بازی “خط من”، یک بازی ٢ بعدی در سبک پلتفرم-اکشن است که به‌صورت رایگان عرضه شده و برچسب وطنی به‌ش خورده. گرافیک بازی قابل قبول است و ماجرا و داستان بازی هم بسیار سرگرم کننده‌است. در پایان بازی می‌توانید یکی از آهنگ‌های عرفان را٬ به عنوان جایزه٬ بازی کنید.  برای دریافت بازی و مشاهده اطلاعات بیشتر، به وب‌سایت خط من مراجعه کنید.

قابل توجه دوستان لینوکسی: این بازی با استفاده از برنامه Wine قابل اجرا روی لینوکس است.

مشاهده ویدئو کلیپ ترانه :

Wrong

نوشته شده در music, موسیقی, خودم !, عمومی ]]> http://kptools.wordpress.com/2009/10/03/depeche-mode-wrong/feed/ 0 کیا طاهری http://kptools.wordpress.com/2009/09/17/criticism-on-free-software-day-carnival-in-iran/ http://kptools.wordpress.com/2009/09/17/criticism-on-free-software-day-carnival-in-iran/#comments Wed, 16 Sep 2009 23:45:08 +0000 کیا طاهری http://kptools.wordpress.com/?p=431 ]]> جشن روز آزادی نرم‌افزار در تهران برگزار شد اما آن‌طور که من فکرش را می‌کردم، نبود و چنگی به دل نزد! این جشن که بیش از 5 پشتیبان و برگزارکننده داشت؛ علی‌رغم توقعی که جامعه‌ی کاربران واقعی نرم‌‌افزارهای آزاد داشتند؛ درخور یک مراسم رسمی و در شان دنیای نرم‌افزارهای آزاد، نبود. شاید ملاقات دوستان اینترنتی از نزدیک، مهم‌ترین دستاورد این جشن به شمار بیاید. اما پیش از ادامه‌ی کار بگویم این دیدگاه شخصی من نیست؛ بسیاری از دوستان شرکت‌کننده که پس از مراسم با من صحبتی هرچند کوتاه داشتند، با من هم‌عقیده‌اند. مطلبی وجود دارد که باید آن‌را عرض کنم. در این جشن، حضور علاقه‌مندان به نرم‌افزارهای آزاد بسیار چشم‌گیر بود و استقبال خوبی به عمل آمد. طوری که من مانند آن‌را در سه‌سال گذشته ندیده بودم. اما مشکل اینجاست که مکان درنظرگرفته‌شده برای این جشن، گنجایش این‌همه علاقه‌مند را نداشت. من نمی‌دانم اگر مسئولان برگزارکننده از فضای کوچک این سالن درنظرگرفته‌شده، اطلاع داشتند؛ چرا هم‌چنان به ثبت‌نام‌های بیش‌از حد و بدون مرز در وب‌سایت مخصوص این جشن اجازه دادند؟

فردی در این جشن بود که ادعای برنامه‌نویسی می‌کرد و صحبت‌های زیادی درباره‌ی تخصص شخصی‌اش به حاضران مجلس ارائه می‌داد. من از این فرد (که اسم‌ش را مطرح نمی‌کنم) سوالی دارم: شما که تا این حد بر تخصص شخصی‌تان تاکید کردید، چطور نتوانستید یک سیستم ثبت‌نام با تعیین گنجایش محدود برای وب‌سایت این جشن طراحی کنید؟ امیدوارم پاسخ مناسبی برای این سوال (که در ذهن بسیاری از حاضران پیش آمده‌بود)‌ داشته‌باشید. لازم به ذکر است که بسیاری از علاقه‌مندانی که در سایت این جشن به صورت رسمی ثبت‌نام کرده‌بودند؛ نتوانستند وارد سالن جشن بشوند! آن‌هم به دلیل آن‌که این سالن کوچک گنجایش این علاقه‌مندان را نداشت. اما برای این‌که به عمق ماجرا پی ببریم، یک مثال مطرح می‌کنم. فرض کنید فردی که علاقه‌مند به دنیای نرم‌افزارهای آزاد است، تصمیم می‌گیرد که در جشن روز آزادی نرم‌افزار شرکت کند. او با رفتن به سایت این جشن، درخواست خود را برای شرکت در این جشن ثبت می‌کند و کد مربوط به شرکت او در این مراسم صادر می‌شود. این درحالی‌است که محل زندگی این فرد تا مکان برگزاری مراسم، چندین ساعت راه‌است. فرد موردنظر ما با کمال خوش‌حالی از چند ساعت قبل، منزل خود را به قصد شرکت در مراسم روز آزادی نرم‌افزار ترک می‌کند اما هنگامی که به فرهنگسرای آی‌تی (مکان برگزاری جشن) می‌رسد، به او می‌گویند که ظرفیت سالن تکمیل شده و او اجازه ندارد در مراسم حاضر شود؛ درحالی که اسم و ایمیل او در سیستم ثبت شده و کد شرکت در مراسم برای او صادر شده‌است. حالا خودتان را جای این شخص بگذارید. از ندانم‌کاری‌های دستندرکاران این جشن، فرد مورد نظر ما، هم وقت خود را برای رسیدن به این جشن تلف کرده، هم هزینه‌ی زیادی را برای رسیدن به این مکان صرف کرده. درحالی که هیچ نتیجه‌ای برای او نداشته! اگر مسئولان می‌دانستند که ظرفیت سالن این فرهنگسرا چه میزان است، باید سیستم ثبت‌نام‌های خود را به گونه‌ای می‌نوشتند که در صورت تکمیل ظرفیت سالن، ثبت‌نام جدید امکان‌پذیر نشود.

به‌خود جشن می‌رسیم. مجری‌های برنامه (که گویا افراد کلیدی انجمن صنفی نرم‌افزارهای آزاد ایران هم بودند) از همان ابتدا از مسیر معین‌شده خارج شدند. در لیست برنامه‌ی جشن نوشته‌شده بود: “معرفی فلسفه و تاریخچه روز آزادی نرم افزار”،‌ اما خبری از ارائه‌ی تاریخچه‌ی این‌روز نبود. فقط مقدمه‌چینی‌هایی شنیدیم که آن‌ها را از قبل می‌دانستیم. این برنامه پشتیبانان زیادی داشت. پس فکر نمی‌کنم مشکل مالی‌ای وجود داشته. مسئولان می‌توانستند از یک مجری مسلط برای این مراسم رسمی دعوت‌کنند؛ اما متاسفانه خود مسئولان نقش مجری را هم بازی می‌کردند. من ایرادی به این مورد نمی‌گیرم، اما ای‌کاش قبل از حاضر شدن درمقابل مردم، کمی تمرین می‌کردند تا روان‌تر صحبت کنند.

مطلب دیگری که باید اشاره‌کنم، این‌است که درست‌است که ما طرف‌دار نرم‌افزارهای آزاد هستیم، اما این دلیل نمی‌شود که جنبش نرم‌افزارهای اختصاصی را تخریب کنیم. در طی سخنرانی‌های دوستان، بارها صحبت از شرکت‌های حامی نرم‌افزارهای اختصاصی به میان آمد از جمله مایکروسافت. کسی که صحبت می‌کرد، این شرکت و بنیان‌گزار آن را به نوعی تخریب می‌کرد که این موضوع به هیچ‌وجه درست نیست.

من شخصا فکر می‌کنم که دنیای نرم‌افزارهای آزاد در این جشن، از آزاد بودن خارج شد و محدود شد. یکی از کسانی که در این مراسم صحبت می‌کرد، دست خود را به سمت نهادهای دولتی دراز کرد تا از آن‌ها برای حمایت از جنبش نرم‌افزارهای آزاد کمک بگیرد. همین فرد، چندین بار اشاره کرد که دولت می‌تواند نهادهای زیردست خود را مجبور به استفاده از نرم‌افزارهای آزاد بکند. به نظر من اجبار به استفاده از نرم‌افزارهای آزاد، ناقض قوانین تعریف شده‌ی foss است. او همچنین جامعه‌ی آزادی نرم‌افزار را به سیاست و اشخاص سیاسی محدود کرد. من عقیده‌دارم فردی که از یک نرم‌افزار آزاد استفاده می‌کند، باید خودش به این نتیجه رسیده‌باشد که نرم‌افزارهای آزاد مناسب‌تر هستند؛ نه آن‌که مجبور به استفاده شود.

مورد دیگری که من دیدم، محدود کردن نرم‌افزارهای آزاد به سیستم عامل لینوکس بود. فقط و فقط صحبت از لینوکس مطرح می‌شد و صحبتی از نرم‌افزارهای آزاد تحت سایر سیستم‌عامل‌ها به میان نیامد. استفاده از عبارات ساختگی (مثل: “سورس بسته”!) و تبیلغات زیاد  فروشگاه‌های عرضه‌کننده‌ی محصولات آزاد و همچنین کلی گویی در مورد برنامه‌نویسان php از موارد دیگری بود که بی‌تجربه بودن سخنران را می‌رساند. سخنران مذکور که یک انجمن اینترنتی در زمینه php نیز دارد، در صحبت‌های خود، اکثر برنامه‌نویسان php را به آشفته‌نویسی محکوم کرد، اما خودش و تیم خودش را جدا از آن‌ها می‌دانست.

من خواهشی از سخنران‌های آینده‌ی این جشن‌ها دارم. اگر تلفظ صحیح اصطلاحات کامپوتری را نمی‌دانید؛ چرا تا این‌حد اصرار دارید که از آن‌ها درمیان کلام‌تان استفاده کنید؟ می‌توانید معادل‌های فارسی آن‌ها را در صحبت‌های‌تان به‌کار ببرید. اگر قرار باشد فیلم یکی از این جشن‌ها به کشورهای توسعه‌دهنده‌ی نرم‌افزارهای آزاد فرستاده شود؛ این‌همه اشتباهات تلفظی باعث کاهش اعتبار ما نزد آن کشورها می‌شود.

از برنامه‌های این جشن، اجرای موسیقی زنده بود. ضمن این‌که از گروه موسیقی یاران به‌خاطر نوازندگی زیبایشان سپاس‌گذارم؛ از آن‌ها دلخور هم هستم. چرا در یک جشن (که باید شادی در آن حکم‌فرما باشد) از موسیقی خسته‌کننده که خواب‌آلودگی حضار را به همراه داشت؛ استفاده کردید؟ آیا یک جشن نباید با موسیقی‌های شاد همراه باشد؟

از آخرین برنامه‌های این مراسم، معرفی جلوه‌های ویژه‌ی لینوکس بود، نه صرفا محیط KDE. قرار بود جلوه‌های ویژه‌ی لینوکس معرفی شود اما نه فقط محیط میزکار kde. متاسفانه بدون این‌که صحبتی از سایر میزکارهای لینوکسی (از جمله gnome که جلوه‌های ویژه‌ی خوبی هم دارد) به میان بیاید، فقط به معرفی kde بسنده‌شد.

مطالب زیادی وجود دارد که می‌توانستم آن‌ها را هم در این پست بگنجانم، اما تا حدی زیاده‌روی هم کردم؛ قبول دارم! این جشن خوبی‌های بسیاری هم‌داشت، همین که این دنیای آزاد به دیگران معرفی شد،‌ از مهم‌ترین ویژگی‌های جشن بود. یا کارهای دیگری که ارائه‌شد؛ مثل بروشوری  درباره‌ی نرم‌افزارهای آزاد که بین حاضرین پخش شد یا هفته نامه‌ی “بزرگراه فناوری” که به رایگان در اختیار شرکت‌کنندگان قرار گرفت و خیلی چیزهای دیگر. در کل، هدف من از جمع‌آوری مشکلات و نقص‌های این جشن، تنها کمک به برگزاری جشن‌های بهتر است؛ تا شاهد برگزاری مراسم بهتری در آینده باشیم با کیفیت بهتر و بازده بیشتر.

یک پست جالب:‌ کپی رایت و داعیه داران متن باز ایرانی